คัยว่าเราเป็นคนกำหนดอานาคตของเราเองความจิงแล้วชัลว่ามันไม่จิงเสมอไป  ชีวิตประจำวันของเราเหมือนมีคนมากำหนดให้เราตลอดเวลา  ให้เราต้องยอมรับตวามจิงให้เราไม่มีสิทธิ์ที่จะพูด  สิทธิ์ที่จะดต้แย้ง  หรือแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะเลือกหรือตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น  แล้วอย่างงี้หรอที่เรียกว่าเรากำหนดชีวิตตัวเอง
รักสำหรับชัลมันเป็นคำที่สวยงามที่สุดแต่บางทีมันทำให้ชัลต้องเจ็บที่สุดเหมือนกัน  ชัลรักเขารักเขาคนนี้มากชีวิตนี้ชัลพร้อมที่จะมอบให้เขาได้  ไม่รู้ว่าเขาจะรับรู้หรือป่าวว่าชัลรักเขามากแค่ไหน

อยากต่อว่าฟ้าดิน ทีให้เราพบกัน แต่ไม่ยอมจับเราคู่กัน
ฟ้าดินจงใจแกล้งเรา เธอว่าหรือเปล่า
ทำไมนะต้องห้ามรักกัน ความเหมาะสมนะหรือที่ยืนยาว
ทิ้งให้ใจมันค้านสุดท้ายต้องยอมจำนน
ก่อนถนนของเราแยกกัน ก่อนความฝันของเราสิ้นลง
แค่อยากพบกับเธอสักหน สบตาอีกครั้ง
แค่ให้ฉันได้บอกเธอสักคำ พูดในวันที่จะต้องจาก
อยากให้รู้ว่ารักเธอมาก และจะรัก รัก ตลอดไป
เกิดชาติใน้แค่ได้พบเจอ เกิดชาติหน้าค่อยฝันกันใหม่
วันนี้ใจสลาย ยอมจำนนให้ฟ้าดิน แยกเราไกลกัน
สะใจแล้วใช้ไหมฟ้าดิน ที่ได้เห็นว่าคนต้อยต่ำ
มันต้องเจ็บต้องช้ำ ต้องน้ำตาตก โลกใบนี้มีคนมากมาย
ทำไมต้องเป็นเราสองคน ยอมจำนนให้แล้ว หวังว่าคงพอใจ
คนรักกันใยฟ้าดินถึงไม่เข้าใจ



สำหรับคน 3  คนที่ตอนนี้เราไม่ได้เหมือนเดิมกันอีก  แต่ชัลอยากให้เขารู้ไว้ว่าความรู้สึกที่ชัลให้ความเคารพพวกเขารักพวกเขาพร้อมที่จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างมันยังเหมือนเดืมตลอดมาและชัลยังรอวันที่กับมาเป็นเหมือนเดิมเสมอชัลตั่งใจที่จะทำความฝันของพวกเขาที่เคยตั้วงใจไว้กับชัลให้เป็นความจิงให้ได้ชัลสัญญา